Michel Montaigne – francuski humanista i jego „Próby”

_vlcsnap-00008

Filmowy portret Michela de Montaigne (1533-92), francuskiego pisarza, filozofa i humanisty, jednej z najwybitniejszych postaci epoki renesansu. Wielkim dziełem jego życia są „Próby” („Essais”), zbiór filozoficznych przemyśleń i refleksji na temat natury ludzkiej, Boga, szczęścia, bieżącej sytuacji politycznej, wychowania młodzieży, przyjaźni, własnego życia i własnej osoby – słowem, na wszelkie możliwe tematy. Napisane w okresie, gdy Francją wstrząsały krwawe wojny religijne, są świadectwem tolerancji i światłości umysłu ich autora.

Montaigne łączy sceptycyzm z elementami hedonizmu i stoicyzmu. Stawia człowieka w centrum swego zainteresowania; jest piewcą ludzkiego rozumu, indywidualizmu, niezależności i wolności jednostki. Głosi idee tolerancji religijnej, racjonalizmu i relatywizmu etycznego. Jego sceptycyzm to sposób na spokojne życie wśród wojen domowych, które nie pozwalają żyć w spokoju. A spokój to, wedle Montaigne, jeden z głównych warunków szczęścia. Za największe szczęście uznaje to, aby „należeć do siebie” i potrafić „cieszyć się swoim towarzystwem”. Jego rozważania, choć napisane cztery wieki temu, nadal nieodmiennie cieszą czytelników niezależnością i oryginalnością sądów i spostrzeżeń. „Próbom” (czyli „Essais”) przypisać należy jeszcze jedną zasługę – to, że dały początek nowemu gatunkowi literackiemu – esejowi.

Grzegorz Królikiewicz sportretował francuskiego myśliciela z sympatią, szacunkiem i sentymentem. Zrealizowany na zamku Montaigne’a i w otaczających go malowniczych włościach film to nastrojowa opowieść o niezwykłym człowieku lubującym się w zwykłym, szczęśliwym i spokojnym życiu.

Informacje na temat obsady i ekipy

Rok produkcji: 1998
Scenariusz i reżyseria i interpretacja: Grzegorz Królikiewicz
Dane techniczne: 29 min.
Bohater filmu dokumentalnego: Michel de Montaigne
Kreacja aktorska: Jerzy Kiszkis
Współpraca reżyserska: Łukasz Królikiewicz, Marcin Wojciechowski
Zdjęcia: Jacek Łechtański, Andrzej Wojciechowski
Opracowanie muzyczne: Marzena Majcher
Dźwięk: Ewa Usielska-Bogusz
Scenografia i kostiumy: Beata Tumkiewicz
Montaż: Marcin Erol
Kierownictwo produkcji: Jacek Królikiewicz
Produkcja: Studio Filmowe „N”

Próby do „Prób”

_vlcsnap-00017

Jest to filmowa relacja z prób aktorskich z odtwórcą roli Montaigne’a Jerzym Kiszkisem- tuż przed nagrywaniem wielu ujęć, z których najlepsze były włączone do ostatecznej wersji widowiska telewizyjnego pt. „PRÓBY” będącego adaptacją słynnego eseju Michela Montaigne’a.

Film ukazuje pracę reżysera: Grzegorza Królikiewicza i aktora Jerzego Kiszkisa nad rolą. Reżyser i aktor wcześniej wymieniwszy swoje myśli i uzgodnienia dotyczące tego, co zawarte jest w tekście, a także jak to interpretować – w filmie podejmują decyzje o ostatecznym kształcie wypowiadanych słów i zagranych scen. Decyduje tu nie tylko duchowa i psychiczna akceptacja wcześniejszych uzgodnień, lecz i późniejsza gotowość ciała aktora.

Ujawnia się ona w procesie dochodzenia do brzmień, rytmów, ekspresji – wydobywających poprzez owo jak, istotę tego, co ma być zawarte w ostatecznej wersji narracji.

W tym swoistym dokumencie ukazana jest osobliwa magia tej pracy – zagadnienie: od „co ?” do „jak ?”.

Informacje na temat obsady i ekipy

Rok produkcji: 1998
Komentarz, scenariusz i reżyseria: Grzegorz Królikiewicz
Kreacja aktorska: Jerzy Kiszkis
Dźwięk: Ewa Usielska-Bogusz, Wojciech Ślusarz, Andrzej Kowal
Montaż: Jacek Królikiewicz
Opracowanie muzyczne: Marzena Majcher
Kierownik produkcji: Bogna Janiec
Zdjęcia: Jacek Łechtański, Andrzej Wojciechowski
Producent wykonawczy: Studio Filmowe „N”
Produkcja: TVP S.A. Program 2

Bardziej niż siebie samego

bardziej niz

Jest to film o „piastunie”, a więc Tym, który w tradycji – jeszcze słowiańskiej, a później staropolskiej – wychowuje pokolenie, potem jest jego doradcą, potem przekazuje swoim wychowankom testament duchowy, a potem jeszcze – na wzburzonych falach życia wielu ludzi – jest świetlanym wspomnieniem, żywym wciąż przykładem, umocnieniem duchowym.

Takim człowiekiem, który mówił mi w czasie mojej młodości, czym jest Przykazanie „kochaj bliźniego swego jak siebie samego” – jest mój prefekt, katecheta z klasy maturalnej, 86-letni ksiądz Tadeusz Pecolt.
Udałem się więc w podróż, by Go odszukać.
Ta podróż – symboliczna podróż, ilustrująca całe dziesięciolecia życia wielu z nas – tak daleką jest przecież od „drogi miłości”, a przypomina raczej ową „pełną zbójców drogę…”
Ksiądz bez sutanny, obejmując mnie i mówiąc mi „ty” – przypomina mi tyle rodzinnych powitań – po latach…
Tu już nawet nie chodzi o film, tu chodzi o nastrój tego szczęśliwego, uspokajającego spotkania.
Spotkania, ktore za pomocą przykładu życia księdza Tadeusza Pecolta – ma doprowadzić do naszej refleksji nad przebiegiem naszego życa, nad tajemnicą harmonii, w środku której pojawia się dar przyjaźni, życzliwości, sympatii, dobra, miłości.

Informacje na temat obsady i ekipy

Rok produkcji: 1996
Dane techniczne: 47 min.
Bohater filmu dokumentalnego: ks. Tadeusz Pecolt
Lektor, scenariusz i reżyseria: Grzegorz Królikiewicz
Zdjęcia: Stanisław Szymański
Udźwiękowienie: Andrzej Hanzl
Muzyka: Antonio Vivaldi
„Cztery pory roku” – Adadio molto
Scenografia: Beata Tumkiewicz
Montaż: Marcin Erol
Kierownik produkcji: Jacek Raginis
Realizatorzy dziękują za pomoc
władzom miejskim Piotrkowa Trybunalskiego
Produkcja: Studio Filmowe „N” dla Programu I TVP S.A.

Piękne lata niewoli

Janusz Nasfeter, jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów, opowiada o latach swego dzieciństwa i młodości, wydarzeniach okresu okupacji i tuż po wojnie. Owe wspomnienia stały się inspiracją dla jego twórczości. Reżyser opowiada także o tych wydarzeniach, które są kanwą filmu, jaki już nie powstanie.

Jest to szczególny portret 72-letniego, nieżyjącego dziś, mężczyzny którego życie przebiegało w okresach dni zniewoleń Polski: niemieckiej okupacji 1939-1945 i w okresie radzieckiej hegemonii w latach 1945-1989.
Epopeja Nasfetera to piesza wędrówka na wschód, w poszukiwaniu punktu mobilizacyjnego. Nigdy nie został żołnierzem Września – zagarnięty na wschodzie Polski przez okupujące Kraj wojska sowieckie po 17 września 1939 roku.
Przerażające opresje i przeżywanie manifestującego się piękna tradycji, przyrody, szczególnych ludzkich zachowań – stanowią punkt zwrotny: inicjację dziecka, które staje się mężczyzną. Oto schwytany na własnej ziemi przez wrogów ze wschodu, prowadzony na śmierć, a potem uratowany kaprysem tych samych wrogów, a właściwie jednego człowieka o wrażliwym sercu, Nasfeter zostaje przy życiu. Wkrótce zobaczy „wagony ze Stalinami” – konwojowane na zagarnięte przez Armię Czerwoną polskie ziemie posągi Stalina, które w planach sowieckich mają się stać przedmiotem kultu podbitej ludności…

Przedzierając się ku okupowanej, z kolei przez Niemców, Warszawie – młody uciekinier widzi nad Bugiem gehennę tych, którzy gnani i poniżani z zachodu przez hitlerowców – Żydzi polscy – zanurzają się, w ucieczce na wschód, w fale rzeki Bug, giną od serii c.k.m.-ów sowieckich, bo „władza radziecka”, na cześć której śpiewają „Międzynarodówkę” jest dla nich tak samo okrutna jak nazizm. Warszawa wita młodego mężczyznę nędzą, utratą wszystkiego co miała bogata niegdyś rodzina, i nowym doświadczeniem: jest to codzienna, prosta, ciężka praca, żeby utrzymać siebie, młodziutką żonę i dziecko. Drugim doświadczeniem jest ciągła ucieczka w lęku, że zaangażowanie pomocy jeszcze biedniejszym, na przykład Żydom, może się okazać wyrokiem śmierci ze strony hitlerowców.
Wśród tej wegetacji w różnych miejscach, wśród najprzeróżniejszych zajęć – Nasfetera nie opuszcza, a właściwie potężnieje w Nim potrzeba przeżywania, a potem TWORZENIA PIĘKNA. Najcięższe doświadczenie życiowe przeciwstawia najdelikatniejszym przeżyciom estetycznym. Koszmar obiektywnej sytuacji zaczyna przetwarzać swoistym organicznym popędem – w twórczość malarską i literacką. Dwaj potężni sprawcy koszmaru – nazistowskie Niemcy i stalinowska Rosja, rzuciły się sobie do gardeł, i w wyniku tej konfrontacji do drzwi Nasfetera, który ukrywa się przed okupantem niemieckim, dobija się którejś nocy 19944 roku nowy okupant: radziecki oficer ciągnącej ku Berlinowi Czerwonej Armii.
Ucieczka Nasfetera do Lublina, ośrodka marionetkowej „władzy ludowej”, która ma grasować aż do 1989 roku, stanowi następny i nowy etap doświadczeń.
Nie udała się ucieczka na Zachód, trzeba już na zawsze zostać w zniewolonej Polsce. Trzeba znów z koszmaru uczynić obszar dla piękna, pocieszenia i dobra.
Nasfeter rozpoczyna studia filmowe.
Paradoksalnie, broni swej suwerenności dobrocią i naiwnością – i właśnie to, a nie konformizm dało mu szansę, unikatowemu artyście, tworzącemu filmy o owej inicjacji, którą sam przeszedł: to filmy o dzieciach dochodzących do granicy przeżyć i świadomości, które zastrzeżone są dla dorosłych.
Jego wspaniałe filmy chronią go przed nagonkami, bo są nagradzane na Zachodzie. Swoistym komentarzem dla tego paradoksalnego życia artysty, zniewolonego a ciągle niepodległego, jest jego opowieść o nieszczęsnym pobycie z własnym filmem na festiwalu w Moskwie, gdzie najgłębiej odczuł, kim jest artysta w totalitarnym systemie.
Jest jednak tajemnicą tej duszy, w jaki sposób odgradza się od zależności i lęku, od utraty godności i posłuszeństwa wobec zła. Nasfeter eksponuje kilka spośród tropów prowadzących do jego tajemnicy.
Jest nią umiejętność odnajdywania piękna i radość przeżywania z tego powodu.
Jest nią umiejętność wysnuwania refleksji z najdrobniejszych obserwacji.
Jest nią także umiejętność spojrzenia na siebie jak na obiekt obserwacji – a więc możliwość samooceny i autoironii.
Ezopowa postawa.
Tak jak tamten starożytny artysta – Janusz, mój starszy przyjaciel, może mówić z promiennym stoicyzmem o minionych epokach jako o „pięknych latach niewoli”.

Informacje na temat obsady i ekipy

Rok produkcji: 1996
Dane techniczne: 40′
Gatunek: Film o sztuce, Film biograficzny
Bohater filmu dokumentalnego: Janusz Nasfeter
Scenariusz i reżyseria: Grzegorz Królikiewicz
Zdjęcia: Stanisław Szymański
Muzyka: Jan Zawierski
Udźwiękowienie: Marek Szydłowski
Montaż: Marek Szydłowski
Kierownictwo produkcji: Jacek Królikiewicz
Produkcja wykonawcza: Studio Filmowe „N”
Produkcja: Telewizja Polska – II Program

Portret artysty z czasów starości

b1

Liryczny portret nieżyjącego już polskiego reżysera filmowego, Janusza Nasfetera – wybitnego twórcy specjalizującego się w fabularnych filmach o dzieciach i młodzieży.

Ten dokumentalny, psychologiczny film zawiera analizę prywatnych zachowań starego 74-letniego artysty – w momencie dla niego szczególnie dramatycznym. Tym osobistym dramatem jest chwilowy powrót rozgoryczonego, zapomnianego, przedwcześnie emerytowanego, ciężko schorowanego reżysera w związku z udziałem zrealizowanego w 1970 roku jego filmu pt. „Abel twój brat” – na Festiwalu Filmów Katolickich w 1993 w Niepokalanowie.

Czy film „Abel twój brat” zestarzał się?

Czy artysta w porze swojej starości odnajdzie dla niego widownię i czy odnajdzie w tej imprezie siebie? Czy widownia odnajdzie jego film?

Czy zasłużył na nagrodę?

Ale jest to refleksja nie tylko o tym.

Następuje sekwencja monologów Janusza Nasfetera, jego dialogów z reżyserem filmu, młodszym od Niego o 20 lat, przyjacielem artystycznym Grzegorzem Królikiewiczem.

Ich rozmowa dotyczy intymności twórczości, relacji pomiędzy dramatycznym życiem osobistym i impulsami artystycznymi.

Refleksje i pełna wahań samoocena Janusza Nesfetera – splecione z autorefleksją autora tego filmu, który pointuje – „jesteś moim lustrem”.

Informacje na temat obsady i ekipy

Rok produkcji: 1993
Scenariusz i reżyseria: Grzegorz Królikiewicz
Dane techniczne: Barwny. 59′
Bohater filmu dokumentalnego: Janusz Nasfeter
Zdjęcia: Stanisław Szymański
Dźwięk: Piotr Domaradzki
Montaż elektroniczny: Jarosław Danielski
Kierownictwo produkcji: Waldemar Król
Współpraca: Barabara Woźniczko-Skrzypek, Jarosław Faliński
Produkcja: Studio Filmowe „N”, Telewizja Polska – Program Dział Filmu Dokumentalnego

Wolna elekcja

W 1990 roku, w czasie przedwyborczej kampanii prezydenckiej w Polsce, jednym z kandydatów był Lech Wałęsa, legendarny przywódca „Solidarności”, laureat Pokojowej Nagrody Nobla, 48-letni robotnik z Gdańska.

Film ten ukazuje Wałęsę na wielu wiecach przedwyborczych, gdzie przekonuje społeczeństwo do racji zawartych w jego programie dla przyszłej Polski.
Dokument podzielony jest na rozdziały, których podtytuły odpowiadają rozdziałom w programie wyborczym Wałęsy. Natomiast tytuły rozdziałów filmu stanowią idiomatyczne określenia samego Wałęsy, mówiącego specyficznym językiem – ludowym, pełnym metafor i archaizmów.
Film kończy się wizytą zwycięskiego Lecha Wałęsy w parlamencie, gdzie składa przysięgę – jako pierwszy w dziejach Polski prezydent wybrany w demokratycznych i powszechnych wyborach.

Po przysiędze Prezydent Lech Wałęsa obejmuje zwierzchnictwo nad wojskiem na podwórzu Zamku Królewskiego w Warszawie, a następnie – we wnętrzu Zamku wita gościa – drugiego prezydenta Polski, który przyjechał z Londynu, aby po 51 latach utrzymywania  na emigracji politycznej ciągłości polskiej państwowości, oddać insygnia prezydenckie Lechowi Wałęsie, i zakończyć rozdarcie Polski na symbol i realność.

Informacje na temat obsady i ekipy

Rok produkcji: 1991
Scenariusz, komentarz i reżyseria: Grzegorz Królikiewicz
Bohater filmu dokumentalnego: Lech Wałęsa
Dane techniczne: BETACAM; 90 min.
Współpraca reżyserska: Alicja Wierzbicka
Zdjęcia: Stefan Czyżewski, Adam Kaczanowski, Wojciech Król, Andrzej Musiał, Stanisław Ścieszko, Zbigniew Tuliński, Jacek Twardowski, Tomasz Zarzycki
Dźwięk: Andrzej Kowal
Współpraca dźwiękowa: Ryszard Gibki, Adam Majda, Wiesław Pełczyński, Janusz Piwecki, Jarosław Skotowski
Montaż: Marek Szydłowski
Współpraca monterska: Radosław Szpinder
Konsultacja muzyczna: Barbara Okoń-Makowska
Kierownik produkcji: Piotr Dzięcioł
Współpraca produkcyjna: Mariola Kudelska, Wilhelm Dziadecki
Tłumaczenie angielskie: Julia Podziewska, Maciej Brudnicki
Zdjęcia zrealizowano kamerami Łódzkiego Ośrodka Telewizyjnego
Produkcja: Wytwórnia Filmów Oświatowych oraz Studio Filmowe „N”

Scytowie

scytowie 09

Film posługuje się tekstem poematu „Scytowie” rosyjskiego poety – Aleksandra Błoka. Ujawnia zagrożenie praw ludzkich jakie niesie imperialna, odwieczna tendencja panująca w Rosji. Film ilustruje zarówno jawną, jak i ukrytą agresję Rosji wobec Zachodu. Dzięki technice komputerowej portrety Czyngis-chana, Iwana Groźnego, Stalina, Lenina itd. „recytują” fragmenty tego wiersza w wykonaniu autora tego filmu.

Informacje na temat obsady i ekipy

Rok produkcji: 1992
Narracja, scenariusz i reżyseria: Grzegorz Królikiewicz
Dane techniczne: BETA, stereo, 17 min.
Zdjęcia: Stanisław Ścieszko
Tricki: Marek Szydłowski
Dźwięk: Iwona Kawiorska
Montaż: Jacek Morawczyński
Kierownictwo produkcji: Andrzej Pawliński
Asystent reżysera i konsultant muzyczny: Jarosław Faliński
Muzyka: Sergiusz Prokofiev
Producent wykonawczy: Studio Filmowe „N”
Producent: TVP S.A. oddział Łódź
Według poematu Aleksandra Błoka.

NAGRODY:
1992 – The Chicago International Film Festival – Certificate of Merit Award
1992 – TROYES – Nagroda za film dokumentalny
1992 – nagroda na 24 Międzynarodowym Festiwalu Filmów Dokumentalnych w Nyon

Nasz rozłam

Film „Nasz rozłam” powstawał na przełomie 1989 i 1990 roku.
Temat dotyczy dramatu, który ogarnął łódzką „Solidarność”, podzieloną od kilku lat na dwie frakcje: lewicową i patriotyczną. Walka szła o rząd dusz – o władzę nad ogromnym skupiskiem ludzi, którzy wstąpili do „Solidarności” w nadziei zmiany Polski na kraj demokracji, dobrobytu, wolności.
Walka o władzę doprowadziła do wzajemnej nienawiści pomiędzy członkami tego samego związku. Jest to materiał na tyle charakterystyczny, żeby widz mógł się zatrzymać nad ostrzeżeniami, jakie wynikają z historii oraz zawartości tego filmu: jest to możliwość rozlania się złego przykładu na cały kraj, oraz możliwość posiewu tego, co może zniszczyć kiełkującą ideę demokracji w Polsce.
Przyglądamy się postępującemu w tamtych latach procesowi dezintegracji wewnątrz związku w Łodzi, a potem dramatycznej próbie scalenia tego, co rozdzielone. Ratunkiem wydają się być wspólne wybory do władz „Solidarności” w czasie, kiedy minęła już opresja stanu wojennego.

Wtedy, po ledwie osiągniętym porozumieniu, kiedy następują wspólne wybory, znów ujawnia się dramat wzajemnej nietolerancji – i otwartej, wzajemnej nienawiści.
W końcu wyczerpani delegaci „Solidarności” z obu stron wybierają nowego przewodniczącego. Zostaje nim dotychczasowy przewodniczący – człowiek który był więziony za przekonania, więziony za swoją nieustępliwą postawę lidera odpowiedzialnego moralnie za „Solidarność” Regionu Łódzkiego. Ten sam człowiek, upokarzany i kłamliwie oskarżany, zwycięża w zajadłej walce wyborczej, po wielu turach wahań wyborców.
Ale po wyborach pozostają zgliszcza: wzajemnego zaufania, możliwości uzyskania głębszego pojednania pomiędzy ludźmi wcześniej tak podzielonymi.
Film jest napełniony przeczuciem tego, co się potem w Polsce zaczęło dziać i trwa do dzisiaj. Trzeba przyjrzeć się korzeniom niezgody, korzeniom wzajemnego wyniszczania się, korzeniom tego, co może stać się wkrótce złem królującym w naszym Kraju.

Informacje na temat obsady i ekipy

Rok produkcji: 1992
Scenariusz, komentarz i reżyseria: Grzegorz Królikiewicz
Dane techniczne: BETACAM; 47 min.
Współpraca reżyserska: Alicja Wierzbicka, Marian Warsiński
Zdjęcia: Adam Bajerski, Robert Baliński, Stefan Czyżewski, Bartłomiej Maj, Andrzej Musiał, Jarosław Ostanówko
Montaż: Jacek Morawczyński
Opracowanie muzyczne: Jolanta Grzybowska
Produkcja: Studio Filmowe „N”

Słuchaj narodu

a1

Tytuł filmu pochodzi od okrzyków robotników zebranych na wiecu w Toruniu, inicjującym całą kampanię prezydencką Lecha Wałęsy w 1991 roku.
Ziarno ich sceptycyzmu rozrasta się w ciągu trzech godzin projekcji tego najdziwniej zakomponowanego zbioru ujęć i scen, pełnego sprzecznych treści, uczuć i deklaracji kandydata. Pozornie nieważne obserwacje drobiazgów sytuacji, chwytów populistycznej retoryki i zastanawiająco przekonywujących improwizacji Wałęsy daje w rezultacie portret zarówno Wałęsy, jak i narodu, który go wyłania.

Po 20 latach portret ten jest wciąż aktualny.

Informacje na temat obsady i ekipy

Rok produkcji: 1991
Scenariusz, komentarz i reżyseria: Grzegorz Królikiewicz
Bohater filmu dokumentalnego: Lech Wałęsa
Dane techniczne: BETACAM; 180 min.
Współpraca reżyserska: Alicja Wierzbicka
Zdjęcia: Stefan Czyżewski, Adam Kaczanowski, Wojciech Król, Andrzej Musiał, Stanisław Ścieszko, Zbigniew Tuliński, Jacek Twardowski, Tomasz Zarzycki
Dźwięk: Andrzej Kowal
Współpraca dźwiękowa: Ryszard Gibki, Adam Majda, Wiesław Pełczyński, Janusz Piwecki, Jarosław Skotowski
Montaż: Marek Szydłowski
Współpraca monterska: Radosław Szpinder
Konsultacja muzyczna: Barbara Okoń-Makowska
Kierownik produkcji: Piotr Dzięcioł
Współpraca produkcyjna: Mariola Kudelska, Wilhelm Dziadecki
Tłumaczenie angielskie: Julia Podziewska, Maciej Brudnicki
Zdjęcia zrealizowano kamerami Łódzkiego Ośrodka Telewizyjnego
Produkcja: Wytwórnia Filmów Oświatowych oraz Studio Filmowe „N”

Człowiek ze studni

siekiera - plakat

„Człowiek ze studni” jest filmem wyprodukowanym z 50 godzinnego materiału, nakręconego w różnych regionach Polski w czasie pierwszej kampanii prezydenckiej Lecha Wałęsy w 1990 roku.
Jest filmem o człowieku, którego sposób ekspresji często śmieszy; w innych momentach karze podziwiać. Zachowania i gestykulacje bohatera filmu dla jednych nie są do zaakceptowania, dla innych są wspaniale spontaniczne. Film dokumentuje emocje i gorączkę tłumów, które uczestniczą w spotkaniach z Wałęsą.
Kim jest Wałęsa? Charyzmatycznym przywódcą, jak go nazywały media z początku lat 90-tych, czy medium zbiorowości, która w szczególnej chwili wypchnęła na powierzchnię dziejów „człowieka ze studni”, „człowieka bez właściwości”, czyniąc go symbolem nadziei na poprawę losu oszukiwanych i pokrzywdzonych, ale odważnych i dumnych. I ta zbiorowość jest obok Wałęsy bohaterem filmu Grzegorza Królikiewicza

Informacje na temat obsady i ekipy

Rok produkcji: 1991
Scenariusz, komentarz i reżyseria: Grzegorz Królikiewicz
Bohater filmu dokumentalnego: Lech Wałęsa
Dane techniczne: BETACAM; 50 min.
Współpraca reżyserska: Alicja Wierzbicka
Zdjęcia: Stefan Czyżewski, Adam Kaczanowski, Wojciech Król, Andrzej Musiał, Stanisław Ścieszko, Zbigniew Tuliński, Jacek Twardowski, Tomasz Zarzycki
Dźwięk: Andrzej Kowal
Współpraca dźwiękowa: Ryszard Gibki, Adam Majda, Wiesław Pełczyński, Janusz Piwecki, Jarosław Skotowski
Montaż: Marek Szydłowski
Współpraca monterska: Radosław Szpinder
Konsultacja muzyczna: Barbara Okoń-Makowska
Kierownik produkcji: Piotr Dzięcioł
Współpraca produkcyjna: Mariola Kudelska, Wilhelm Dziadecki
Tłumaczenie angielskie: Julia Podziewska, Maciej Brudnicki
Zdjęcia zrealizowano kamerami Łódzkiego Ośrodka Telewizyjnego
Produkcja: Wytwórnia Filmów Oświatowych oraz Studio Filmowe „N”

NAGRODY: 1991 Montecatini, Włochy (IFF)